Het begrip Gesamtkunstwerk wordt doorgaans met grote vanzelfsprekendheid gekoppeld aan de figuur van Richard Wagner. Hierbij wordt de specifieke inhoud van de term vaak verengd tot `het samenbrengen van de verschillende kunstvormen in een multimediaal totaalspektakel’. Dit boek schetst een tijdlijn die loopt van de Verlichting tot de Hoogromantiek in Duitsland, en wil door prominente denkers als Alexander Baumgarten, Immanuel Kant en E.T.A. Hoffmann in het verhaal te betrekken, peilen naar de diepste wortels van het Gesamtkunstwerk. Een brede culturele analyse van het tijdsgewricht waarin de notie tot stand kwam, verklaart waarom de muziek in de negentiende eeuw haar amusementsfunctie oversteeg en de voertaal werd om de dunne grens tussen rationaliteit en irrationaliteit, en tussen individu en samenleving, te thematiseren.